کشور روسیه

دریاچه بایکال

8 اسفند 1396
نظر 0
دریاچه بایکال در زمستان: یک سفر یخ زده به دریاچه افسانه ای سیبری
دریاچه بایکال عمیق ترین دریاچه آب شیرین و بزرگترین منبع ذخیره آب های سطحی بر روی کره زمین است و در جنوب روسیه، ما بین استان ایرکوتسک و بوریاتیا واقع شده است. این دریاچه به علت آب زلال و شفافش میزبان گونه های متفاوتی از گیاهان و جانوران میباشد. دریاچه بایکال که به cedam معروف است یکی از هفت عجایب زیر آب میباشد. لغت بایکال از دو لغت ترکی bai به معنی ثروتمند و kul به معنی دریاچه تشکیل شده است. عرض این دریاچه حداکثر ۷۹٫۵ و حداقل ۲۵ کیلومتر میباشد. عمیق ترین قسمت دریاچه به ۱۶۳۷ متر میرسد که بعنوان عمیق ترین دریاچه دنیا لقب گرفته است و حدود ۳۳۰ رودخانه به آن جاری میشود.
دریاچه بایکال با بیش از ۲۵ میلیون سال قدمت، قدیمی ترین دریاچه دنیا نیز به حساب می آید و در حدود ۲۳۶۱۵٫۳۹ کیلومتر مکعب از آبهای شیرین دنیا را شامل میشود که به تنهایی از تمام منابع آب شیرین در آمریکای شمالی بیشتر است. یکی از ویژگی های اصلی این دریاچه زلال بودن بیش از حد آن است، به طوری که جسمی در عمق ۴۰ متری به راحتی دیده خواهد شد. به علاوه دریاچه بایکال یکی از زیباترین دریاچه های کره زمین محسوب میشود و به طور متوسط در هر سال با سرعتی در حدود ۲ سانتیمتر رشد میکند. دانشمندان بیش از ۲۶۰۰ گونه مختلف از گیاهان و جانوران را در این منطقه شناسایی کرده اند که ۷۰ در صد آنها بومی این منطقه میباشند. از گونه های مخصوص این منطقه میتوان به فوک های آب شیرین و ماهی omul که از محبوبترین ماهیان آزاد است، اشاره نمود. همچنین روباه، عقاب، گوزن، خرس و جانوران و گیاهان مختلف دیگر نیز در اطراف دریاچه زندگی میکنند. کوه های راکی و جنگل های زیبای اطراح بایکال، چندین برابر به زیبایی این منطقه افزوده است و باعث ایجاد فعالیت های تفریحی و گردشگری زیادی در روسیه شده است که شامل کوهنوردی، قایقرانی، دوچرخه سواری، ماهیگیری میشود.
آنتوان چخوف نویسنده مشهور روسی میگوید :
“بی دلیل نیست که اهالی سیبری به این دریاچه، زیبای شگفت انگیز میگویند. آب این دریاچه آنقدر شفاف است که انسان میتواند عمق دریاچه را به مانند زمین ببیند. سواحل آن با کوهستان و جنگل احاطه شده است، و در جنگل آن حیواناتی نظیر خرس، بز وحشی دیده میشود”.
از عصر حجر مردمان بیشماری نزدیک دریاچه زندگی میکردند و آب آن را نمادی از تقدس میدانستند، ولی مهاجرت اصلی بعد از کشف دریاچه توسط ایوانف روسی در قرن هفتم صورت پذیرفت. کمی بعد بدلیل ماهیگیری و شکار فراوان، این ناحیه از نظر اقتصادی بسیار رونق گرفت و به یکی از مناطق مهم تجارت در روسیه تبدیل شد. در قرن نوزدهم با احداث راه آهن سیبری، اکتشافات جغرافیایی و زمین شناسی مختصری از این ناحیه به عمل آمد، و بعد ها و با پیشرفت علم، منطقه هر چه بیش از پیش شناخته شد و در سال ۱۹۷۶ اولین عکس ماهواره ای نیز از دریاچه گرفته شد. اما با وجود کاوش های فراوان، هنوز هم راز های بسیاری در مورد این دریاچه وجود دارد.
اگر شما قصد سفر به این دریاچه رادارید زمستان احتمالا بهترین زمان سال برای رفتن و کشف روح دریاچه بایکال است. این به خصوص در ماه فوریه و مارس، زمانی که سطح دریاچه یخ زده جامد است و درجه حرارت پایین است. در همان زمان هوا خشک است و آسمان به طور شگفت انگیزی آفتابی است. احتمالا بهترین قسمت در مورد رفتن به اینجا در زمستان است که بر خلاف تابستان، شما می توانید از آرامش لذت ببرید بدون اینکه غرق جمعیت توسط گردشگران شوید 
یخ به عنوان یک معجزه
آبی عمیق، چهره و درهم با حباب های بی شماری هوا که رنگ آن درخشان آبی یا درخشان سفید است همیشه فوق العاده خالص و شفاف مانند یک پنجره تازه جلا است. از اواخر ژانویه تا پایان ماه آوریل دریاچه افسانه ای به طور جامد یخ زده است و چشم انداز اصلی طبیعی منطقه ایرکوتسک است. 
یخ بایکال، که ضخامت آن می تواند به 1.5 متر برسد، سطح سطحی یکنواخت ندارد. همچنین اسلبهای بزرگ و بلوک های بزرگ یخ وجود دارد که می تواند به 12 متر برسد و به کریستال های سنگی نزدیک باشد؛ قندیل های که مجسمه های یخ طبیعی هستند که در صخره ها و سنگ های اطراف دریاچه شکل می گیرند. و همچنین شکاف های یخ، که می تواند 10-30 کیلومتر طول و به عرض 3 متر است. زمانی که چنین تشکل هایی شکل می گیرند، دریاچه کوه تیز و رعد و برق را منتشر می کند.
 
به طور کلی، باکال در زمستان شبیه یک حیوانات ماقبل تاریخ است که به خواب رفته است، اما گاه به گاه آه می کشد، صداهای غیر معمول را منتشر می کند . شما می توانید سعی کنید آن را تحویل بگیرید، اما بهتر است مراقب باشید.